Walk Your Own Path

  (...σε συνέχεια του τελευταίου άρθρου) Όταν η ανάγκη για βοήθεια γίνεται προσδοκία ότι κάποιος άλλος θα μας δώσει τη λύση. Υπάρχουν περίοδοι που δεν θέλουμε άλλη γνώση. Θέλουμε κάποιον να μας κοιτάξει και να μας πει: «Κατάλαβα τι σου συμβαίνει. Κάνε αυτό και θα περάσει». Και μόνο που το ακούμε, χαλαρώνουμε. Για λίγο. Όταν είμαστε κουρασμένοι, φοβισμένοι ή μπερδεμένοι, έχουμε ανάγκη να πιαστούμε από κάπου. Από έναν άνθρωπο που μοιάζει να ξέρει. Από μια μέθοδο. Από ένα βιβλίο. Από μια διδασκαλία. Από μια πίστη που θα βάλει τάξη σε όσα μέσα μας μοιάζουν αταξία. Δεν είναι αδυναμία. Είναι ανθρώπινο. Το δύσκολο αρχίζει όταν δεν ζητάμε πια μόνο στήριξη. Ζητάμε τη λύση . Θέλουμε κάποιος να πάρει αυτό που μας βαραίνει, να το εξηγήσει, να το διορθώσει και να μας το επιστρέψει τακτοποιημένο. Γιατί πολλές φορές η αβεβαιότητα είναι πιο κουραστική κι από τον ίδιο τον πόνο. Αν ξέρουμε «γιατί», νιώθουμε ότι έχουμε κάπου να πατήσουμε. Αν μας δώσουν και ένα «πώς», πιστεύουμε ότι βρήκαμε τον δρόμο....