«Δεν αλλάζω, έτσι είμαι»: Κι όμως… μπορείς

 

Πόσες φορές έχουμε ακούσει ή πει οι ίδιοι:
«Εγώ έτσι είμαι, δεν αλλάζω»
«Θέλω, αλλά δεν μπορώ»
«Έχω μεγαλώσει πια, τι να αλλάξω τώρα;»

Λόγια που μοιάζουν με τοίχους. Που κλείνουν το φως απ’ έξω. Που κουβαλάνε κόπωση, απογοήτευση, ίσως και έναν κρυφό φόβο. Μια ανάγκη να προστατεύσουμε κάτι μέσα μας που δεν έχει βρει ακόμη ασφάλεια να απλωθεί, να ξεδιπλωθεί, να γιατρευτεί.

Μιλάς με έναν φίλο. Μια φίλη. Έναν θεραπευτή. Κάποιον που σε αγαπά. Που βλέπει μέσα σου μια εκδοχή σου πιο ελεύθερη, πιο χαρούμενη, πιο κοντά στην αλήθεια σου. Κι ενώ το βλέπεις κι εσύ σ’ ένα μικρό κομμάτι σου ότι κάτι χρειάζεται να αλλάξει, νιώθεις ότι δεν γίνεται. Δεν είναι εύκολο. Δεν ξέρεις από πού να ξεκινήσεις. Ή ίσως… δεν αντέχεις να ξεκινήσεις.

Δεν είμαστε όλοι έτοιμοι την ίδια στιγμή.
Δεν αλλάζουμε επειδή μας το λένε.
Αλλάζουμε όταν μέσα μας κάτι μας ωθεί. Όταν πονάμε αρκετά. Όταν κουραστούμε. Όταν ερωτευτούμε. Όταν γεννήσουμε. Όταν χάσουμε. Όταν κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη και κάτι μέσα μας σπάσει.

Η αλλαγή δεν έρχεται πάντα απαλά.
Κάποιες φορές έρχεται όταν δεν υπάρχει πια άλλη επιλογή.

Κι όμως… όταν κοιτάμε πίσω, βλέπουμε πόσα έχουμε ήδη αλλάξει.
Σκέψου το λίγο: δεν είσαι πια το ίδιο πρόσωπο που ήσουν πριν πέντε, δέκα, είκοσι χρόνια. Κάτι μέσα σου έχει εξελιχθεί. Κάτι έχει μαλακώσει. Κάτι έχει ξυπνήσει.

Η αλήθεια είναι ότι αλλάζουμε συνέχεια. Ακόμα κι όταν νομίζουμε πως δεν αλλάζουμε.

Το ζήτημα δεν είναι αν μπορούμε να αλλάξουμε.
Το ζήτημα είναι αν νιώθουμε ασφαλείς να αλλάξουμε.

Γιατί καμιά φορά, αυτό που μοιάζει σαν πείσμα, σαν "δεν θέλω", είναι στην πραγματικότητα φόβος. Φόβος να αντικρίσουμε τον πόνο μας. Να ξεβολευτούμε από αυτό που μας είναι οικείο, έστω κι αν δεν μας κάνει καλό.

Και πάλι… αυτό είναι ανθρώπινο.

Αν είσαι από εκείνους που προσπαθούν να βοηθήσουν έναν άνθρωπο που νιώθει πως δεν μπορεί να αλλάξει, θυμήσου:
Δεν μπορείς να σώσεις κάποιον που δεν είναι έτοιμος να σωθεί.
Αλλά μπορείς να είσαι δίπλα του, παρών, χωρίς πίεση.
Να του κρατάς το χέρι όταν πέφτει. Να του θυμίζεις ποιος είναι όταν ξεχνιέται.
Μπορεί να μην αλλάξει τώρα. Αλλά ο σπόρος που φυτεύεις με την αγάπη σου… μένει.

Κι αν είσαι από εκείνους που νιώθουν ότι δεν μπορούν να αλλάξουν, θέλω να σου πω κάτι από καρδιάς:
Δεν φταις. Δεν είσαι λίγος. Δεν είσαι αδύναμος.

Είσαι άνθρωπος. Κουβαλάς ιστορίες, πληγές, φόβους και ελπίδες.
Και μέσα σου υπάρχει η δυνατότητα για κάτι νέο. Για κάτι πιο φωτεινό. Δεν χρειάζεται να γίνει όλο σήμερα. Μπορεί να ξεκινήσει με μια μικρή σκέψη. Μια αναπνοή. Μια επιλογή διαφορετική από τη χθεσινή.

Και ξέρεις κάτι;

Η αλλαγή δεν είναι προορισμός. Είναι μια διαδρομή.
Μια εσωτερική κίνηση προς την κατεύθυνση της ελευθερίας σου.

Δεν είναι ακατόρθωτη. Είναι απλώς… τρομακτική στην αρχή.
Αλλά κάθε φορά που κάνεις έστω και ένα βήμα, κάτι μέσα σου δυναμώνει.
Και η ζωή αρχίζει να μεταμορφώνεται, από μέσα προς τα έξω.

Σε νιώθω.
Είτε είσαι στην πλευρά εκείνου που κουράστηκε να προσπαθεί για τους άλλους,
είτε είσαι στην πλευρά εκείνου που νιώθει πως δεν μπορεί να κάνει το πρώτο βήμα.

Σε τιμά η αλήθεια σου.
Και σε λυτρώνει η δύναμή σου που είναι εκεί, ακόμα κι αν δεν τη βλέπεις ακόμα...

Η αλλαγή δεν ξεκινά όταν όλα είναι έτοιμα. Ξεκινά όταν εσύ πεις “ως εδώ”.