Δεν ψάχνουμε πάντα βοήθεια. Κάποιες φορές ψάχνουμε σωτήρα.

 (...σε συνέχεια του τελευταίου άρθρου)

Όταν η ανάγκη για βοήθεια γίνεται προσδοκία ότι κάποιος άλλος θα μας δώσει τη λύση.

Υπάρχουν περίοδοι που δεν θέλουμε άλλη γνώση. Θέλουμε κάποιον να μας κοιτάξει και να μας πει:

«Κατάλαβα τι σου συμβαίνει. Κάνε αυτό και θα περάσει».

Και μόνο που το ακούμε, χαλαρώνουμε. Για λίγο.

Όταν είμαστε κουρασμένοι, φοβισμένοι ή μπερδεμένοι, έχουμε ανάγκη να πιαστούμε από κάπου. Από έναν άνθρωπο που μοιάζει να ξέρει. Από μια μέθοδο. Από ένα βιβλίο. Από μια διδασκαλία. Από μια πίστη που θα βάλει τάξη σε όσα μέσα μας μοιάζουν αταξία.

Δεν είναι αδυναμία. Είναι ανθρώπινο.

Το δύσκολο αρχίζει όταν δεν ζητάμε πια μόνο στήριξη. Ζητάμε τη λύση. Θέλουμε κάποιος να πάρει αυτό που μας βαραίνει, να το εξηγήσει, να το διορθώσει και να μας το επιστρέψει τακτοποιημένο.

Γιατί πολλές φορές η αβεβαιότητα είναι πιο κουραστική κι από τον ίδιο τον πόνο. Αν ξέρουμε «γιατί», νιώθουμε ότι έχουμε κάπου να πατήσουμε. Αν μας δώσουν και ένα «πώς», πιστεύουμε ότι βρήκαμε τον δρόμο.

Κάπως έτσι μπορεί να αρχίσουμε να πηγαίνουμε από τη μία απάντηση στην επόμενη. Από τη μία μέθοδο στην άλλη. Από έναν άνθρωπο που «μας άνοιξε τα μάτια» σε κάποιον καινούργιο που ίσως γνωρίζει κάτι περισσότερο.

Κάποιες φορές βοηθιόμαστε πραγματικά. Άλλες φορές νιώθουμε ακόμη πιο χαμένοι. Όχι απαραίτητα επειδή όσα ακούσαμε ήταν λάθος, αλλά επειδή περιμέναμε να κάνουν για εμάς κάτι που δεν μπορούσαν τελικά να κάνουν: Να ζήσουν τη ζωή μας.

Μπορεί να καταλάβουμε από πού γεννήθηκε ένας φόβος και να συνεχίσουμε να φοβόμαστε. Να αναγνωρίσουμε ένα παλιό μοτίβο και να το επαναλάβουμε ξανά. Να μπορούμε να εξηγήσουμε με ακρίβεια γιατί αντιδρούμε όπως αντιδρούμε, αλλά την κρίσιμη στιγμή να κάνουμε ακριβώς το ίδιο.

Η κατανόηση είναι σημαντική. Δεν είναι, όμως, το ίδιο με την αλλαγή.

Υπάρχει και κάτι ακόμη πιο λεπτό. Μπορεί να αποκτήσουμε τόσες εξηγήσεις, ώστε αντί να πλησιάσουμε περισσότερο τους ανθρώπους, να αρχίσουμε να τους κοιτάμε από ψηλά. Να αναλύουμε τα τραύματα, τις προθέσεις και τις αδυναμίες τους. Να γνωρίζουμε πάντα τι «έχει» ο άλλος, αλλά να μη βλέπουμε καθόλου τι κάνουμε εμείς όταν θυμώνουμε, φοβόμαστε ή πληγωνόμαστε.

Τότε η γνώση δεν μας μαλακώνει. Απλώς δίνει στο εγώ μας πιο όμορφες λέξεις.

Ίσως γι’ αυτό δεν αρκεί να ακούμε κάτι σωστό. Χρειάζεται να είμαστε και έτοιμοι να το αφομοιώσουμε. Υπάρχουν αλήθειες που τις ακούμε πολλές φορές και δεν μας αγγίζουν. Και μια μέρα, χωρίς να ειπωθούν διαφορετικά, βρίσκουν επιτέλους μια θέση μέσα μας.

Όχι επειδή πριν ήμασταν χαζοί ή «κλειστοί». Αλλά επειδή ο άνθρωπος δεν ωριμάζει με εντολές. Κάποια πράγματα χρειάζονται χρόνο, εμπειρία και αρκετή ειλικρίνεια για να μπορέσουμε να τα αντέξουμε.

Αυτό δεν σημαίνει ότι περιμένουμε παθητικά τη σωστή στιγμή. Σημαίνει ότι σταματάμε να απαιτούμε από τον εαυτό μας να λύσει μέσα σε λίγους μήνες όσα χτίστηκαν επί χρόνια. Και αντί να συλλέγουμε συνεχώς νέες απαντήσεις, δοκιμάζουμε να ζήσουμε μία από αυτές:

Να κάνουμε τη δύσκολη συζήτηση. Να παραδεχτούμε το δικό μας μερίδιο. Να ζητήσουμε συγγνώμη. Να βάλουμε ένα όριο χωρίς να τιμωρήσουμε. Να μείνουμε λίγο με ένα συναίσθημα χωρίς να τρέξουμε αμέσως να το εξαφανίσουμε.

Κάπου εδώ υπάρχει και η ανάγκη να πιστέψουμε ότι η ζωή έχει νόημα ακόμη κι όταν δεν μπορούμε να το δούμε. Αυτή η εμπιστοσύνη μπορεί να μας κρατήσει όρθιους. Όχι επειδή μας χαρίζει όλες τις απαντήσεις, αλλά επειδή μας βοηθά να αντέξουμε για λίγο την απουσία τους.

Ίσως, τελικά, η ισορροπία να βρίσκεται κάπου στη μέση. Ούτε να περιμένουμε από έναν άνθρωπο να μας σώσει, ούτε να απορρίπτουμε κάθε χέρι που απλώνεται προς το μέρος μας. Να δεχόμαστε βοήθεια χωρίς να παραδίδουμε την κρίση μας. Να πιστεύουμε χωρίς να σταματάμε να σκεφτόμαστε. Να ψάχνουμε χωρίς να αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας σαν ένα χαλασμένο αντικείμενο που πρέπει επειγόντως να επισκευαστεί.

Αποδοχή δεν σημαίνει ότι μας αρέσουν όλα όσα βλέπουμε ή ότι παραιτούμαστε από την αλλαγή. Σημαίνει ότι μπορούμε να πούμε:

«Αυτό υπάρχει μέσα μου σήμερα. Δεν θα το κρύψω, δεν θα το ωραιοποιήσω, αλλά ούτε θα το παραδώσω σε κάποιον άλλον για να το εξαφανίσει».

Μπορούμε να δεχτούμε έναν καθαρό καθρέφτη, ένα σταθερό χέρι, μια χρήσιμη γνώση, μια προσευχή. Όλα αυτά μπορεί να γίνουν πολύτιμα εργαλεία. Κανένα τους, όμως, δεν μπορεί να αναλάβει το μέρος της ζωής που μας ανήκει.

Ίσως δεν χρειαζόμαστε κάποιον να μας πει με βεβαιότητα ποιοι είμαστε και πώς θα λυθούν όλα. Ίσως χρειαζόμαστε αρκετή στήριξη για να αντέξουμε το ότι δεν λύνονται όλα αμέσως. Αρκετή πίστη για να συνεχίσουμε όταν δεν βλέπουμε ολόκληρο τον δρόμο. Και αρκετή ειλικρίνεια για να κάνουμε το επόμενο βήμα που ήδη γνωρίζουμε.

Όχι όλο τον δρόμο. Μόνο το επόμενο αληθινό βήμα.

Η βοήθεια μπορεί να μας κρατήσει το χέρι.

Τα βήματα, όμως, παραμένουν δικά μας.

@by.euphrosyne