Τι σημαίνει πραγματικά «επιστροφή στον εαυτό σου»;

 

Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή που κάτι μέσα μας αρχίζει να ψιθυρίζει. Όχι με λόγια καθαρά, αλλά με αισθήσεις. Με μια εσωτερική ανησυχία, ένα σφίξιμο στο στήθος, μια ήσυχη σκέψη που επανέρχεται: «Κάτι δεν μου ταιριάζει πια… αλλά τι;»

Κάποιοι άνθρωποι βρίσκονται σε φάση αναζήτησης. Άλλοι είναι μπερδεμένοι. Άλλοι νιώθουν πως κάτι μέσα τους ξυπνά, χωρίς να μπορούν να το ονομάσουν. Και υπάρχουν κι εκείνοι που δεν έχουν ασχοληθεί ποτέ με όλα αυτά κι αυτό δεν είναι έλλειψη, είναι απλώς μια διαφορετική στιγμή στον χρόνο.

Μέσα σε αυτή τη διαδρομή, ίσως έχεις ακούσει θεραπευτές να μιλούν για «επιστροφή στον εαυτό» ή τη φράση «να θυμηθείς ποιος είσαι». Λόγια που ακούγονται όμορφα, αλλά συχνά αφήνουν ερωτήματα. Τι σημαίνει ότι ξέχασα ποιος είμαι; Πότε έγινε αυτό; Και γιατί;

Η αλήθεια είναι πως δεν χάθηκες ποτέ.

Αν το δούμε πιο βαθιά, πιο πνευματικά αλλά με γείωση, δεν γεννιόμαστε μπερδεμένοι. Ερχόμαστε στον κόσμο με μια φυσική αίσθηση ύπαρξης. Ένα σώμα που ξέρει πότε πεινά, πότε κουράζεται, πότε χρειάζεται αγκαλιά. Ένα εσωτερικό «ναι» και «όχι» που είναι καθαρό, χωρίς εξηγήσεις.

Στην πορεία όμως, μαθαίνουμε.

Μαθαίνουμε πώς «πρέπει» να είμαστε για να αγαπηθούμε. Μαθαίνουμε πότε να σωπαίνουμε, πότε να αντέχουμε, πότε να προσαρμοζόμαστε. Όχι επειδή κάνουμε κάτι λάθος, αλλά επειδή η αγάπη, η αποδοχή και η ασφάλεια είναι βασικές ανθρώπινες ανάγκες.

Έτσι, σιγά σιγά, αρχίζουμε να απομακρυνόμαστε από το εσωτερικό μας σήμα. Όχι από τον εαυτό μας, αλλά από την ακρόασή του. Δεν τον χάνουμε, απλώς σταματάμε να τον ακούμε καθαρά.

Αυτό είναι, σε πνευματικό επίπεδο, το «ξέχασα ποιος είμαι».

Δεν σημαίνει ότι η ουσία μας αλλοιώθηκε. Σημαίνει ότι καλύφθηκε. Όπως ένα φως που δεν έσβησε, αλλά μπήκαν μπροστά του στρώματα εμπειριών, φόβων, ρόλων και προσδοκιών.

Η «επιστροφή στον εαυτό» δεν είναι ένα ταξίδι προς κάτι άγνωστο. Είναι μια αργή, τρυφερή απομάκρυνση από ό,τι δεν είμαστε. Ένα ξεφλούδισμα. Μια υπενθύμιση.

Και εδώ έρχονται θεραπείες (όπως είναι και το Ρέικι) όχι για να μας αλλάξουν ή να μας διορθώσουν, αλλά για να δημιουργήσουν έναν ασφαλή εσωτερικό χώρο. Έναν χώρο όπου το σώμα μπορεί να χαλαρώσει, η αναπνοή να βαθύνει και το νευρικό σύστημα να πάψει για λίγο να βρίσκεται σε επιφυλακή.

Σε αυτή την ηρεμία, κάτι πολύ απλό συμβαίνει. Αρχίζουμε να νιώθουμε. Και όταν νιώθουμε, αρχίζουμε να θυμόμαστε. Όχι με το μυαλό, αλλά με μια βαθιά αίσθηση οικειότητας με τον εαυτό μας. Σαν να λες: «Α, έτσι είμαι όταν δεν προσπαθώ.»

Δεν είναι όλοι στο ίδιο σημείο, ούτε χρειάζεται να είναι. Δεν υπάρχει σωστός χρόνος, ούτε κάποιος προορισμός που πρέπει να φτάσεις. Για κάποιους, αυτά τα λόγια θα είναι απλώς σκέψεις. Για άλλους, θα ανοίξουν μια πόρτα. Και για κάποιους, θα επιστρέψουν αργότερα, όταν θα υπάρχει χώρος να τα νιώσουν.

Η «επιστροφή στον εαυτό» δεν είναι έργο που πρέπει να ολοκληρωθεί. Δεν είναι στόχος. Είναι μια διαδικασία που ξεδιπλώνεται φυσικά, όταν νιώσουμε αρκετά ασφαλείς για να είμαστε αληθινοί.

Σαν ζεστή αγκαλιά.
Όχι για να σε αλλάξει.
Αλλά για να σου θυμίσει ότι ήσουν πάντα εδώ.