Όταν η ανάγκη για απαντήσεις θολώνει την κρίση.

 

Υπήρξε μια εποχή που πίστευα πως, αν ψάξω αρκετά, κάποια στιγμή θα βρω τις απαντήσεις.

Διάβασα βιβλία. Παρακολούθησα σεμινάρια. Άκουσα ανθρώπους που γνώριζαν περισσότερα από εμένα, ανθρώπους που είχαν χρόνια στον χώρο της αυτογνωσίας και της πνευματικότητας.

Και πήρα πολλά από όλους αυτούς.

Πράγματα που με βοήθησαν. Πράγματα που με έκαναν να δω διαφορετικά τον εαυτό μου και τη ζωή. Λόγια που ήρθαν ακριβώς τη στιγμή που τα χρειαζόμουν.

Όσο όμως περνούσαν τα χρόνια, άρχισα να παρατηρώ και κάτι άλλο.

Οι φωνές γίνονταν όλο και περισσότερες.

Και πολλές φορές έλεγαν εντελώς διαφορετικά πράγματα.

Ο ένας έλεγε «κάνε αυτό».

Ο άλλος «μην το κάνεις ποτέ».

Ο ένας μιλούσε για συγχώρεση.

Ο άλλος έλεγε ότι δεν χρειάζεται να συγχωρήσεις για να προχωρήσεις.

Κάπου θα ακούσεις ότι πρέπει να δουλέψεις τα τραύματά σου. Κάπου αλλού ότι έχουμε παραγίνει με την εσωτερική δουλειά και πρέπει απλώς να αρχίσουμε να ζούμε.

Και το παράξενο είναι ότι πολλές φορές όλοι ακούγονται απόλυτα σίγουροι.

Κάπου εκεί άρχισα να αναρωτιέμαι:

Ποιος έχει τελικά δίκιο;

Και σήμερα νομίζω ότι αυτή δεν είναι καν η σωστή ερώτηση.

Ίσως το ερώτημα είναι:

Τι από όλα αυτά είναι αληθινό για εμένα;

Όταν ψάχνεις, είναι εύκολο να πιστέψεις ότι κάποιος άλλος ξέρει καλύτερα

Νομίζω πως το έχουμε πάθει πολλοί.

Ειδικά στην αρχή της αναζήτησής μας.

Όταν κάτι μέσα σου σε σπρώχνει να ψάξεις βαθύτερα, όταν νιώθεις ότι δεν σου αρκούν πια οι εύκολες απαντήσεις, διψάς να ακούσεις.

Και όταν συναντάς έναν άνθρωπο που φαίνεται να έχει βρει αυτά που εσύ ακόμη ψάχνεις, είναι πολύ εύκολο να του δώσεις περισσότερη δύναμη απ' όση ίσως θα έπρεπε.

Εννοείται πως το έχω κάνει κι εγώ.

Να ακούσω κάτι και αμέσως να αναρωτηθώ αν πρέπει να αλλάξω αυτό που μέχρι χθες ένιωθα σωστό.

Να σκεφτώ:

«Μήπως δεν έχω καταλάβει ακόμα;»

«Μήπως δεν είμαι αρκετά εξελιγμένη για να το δω;»

«Μήπως αυτό που νιώθω είναι το εγώ μου; Ο φόβος μου; Η αντίστασή μου;»

Και κάπως έτσι μπορεί να αρχίσεις να αμφισβητείς ακόμη και το ίδιο σου το ένστικτο.

Όχι επειδή κάποιος απαραίτητα θέλησε να σου κάνει κακό.

Αλλά επειδή εσύ πιστεύεις ότι ο άλλος, αφού είναι «δάσκαλος», ξέρει.

Κι εσύ όχι.

Κι αν δεν υπάρχει μία απάντηση για όλους;

Αυτό άργησα να το καταλάβω.

Ένας άνθρωπος μπορεί να σου μιλάει με απόλυτη ειλικρίνεια και παρ' όλα αυτά αυτό που λέει να μην είναι για εσένα.

Γιατί κι εκείνος βλέπει τη ζωή μέσα από τα δικά του μάτια.

Μέσα από όσα έζησε.

Όσα φοβήθηκε.

Όσα πίστεψε.

Όσα τον βοήθησαν.

Όσα τον πλήγωσαν.

Ακόμη και ο πιο φωτισμένος άνθρωπος παραμένει άνθρωπος.

Και ίσως δεν χρειάζεται να κατεβάσουμε κανέναν από το βάθρο.

Ίσως χρειάζεται απλώς να σταματήσουμε να τον ανεβάζουμε εκεί.

Μπορώ να σε ακούσω χωρίς να συμφωνήσω μαζί σου.

Μπορώ να μάθω από εσένα χωρίς να σε ακολουθήσω σε όλα.

Μπορώ να κρατήσω κάτι που μου είπες σήμερα και αύριο να καταλάβω ότι δεν με εκφράζει πια.

Και αυτό δεν σημαίνει ότι απέτυχα.

Σημαίνει ότι συνεχίζω να γνωρίζω τον εαυτό μου.

Η μαγική λέξη είναι η : Διάκριση.

Για μένα η διάκριση δεν είναι να μπορώ να αποφασίσω ποιος είναι «σωστός» και ποιος «λάθος».

Είναι κάτι πολύ πιο ήσυχο.

Να ακούω.

Να παρατηρώ.

Να αφήνω λίγο χρόνο πριν υιοθετήσω κάτι ως αλήθεια.

Να αναρωτιέμαι:

«Αυτό που ακούω με βοηθά να καταλάβω καλύτερα τον εαυτό μου ή με κάνει να τον φοβάμαι περισσότερο;»

«Με βοηθά να στέκομαι στα πόδια μου ή με κάνει να χρειάζομαι συνέχεια κάποιον να μου λέει τι να κάνω;»

«Το πιστεύω πραγματικά ή το πιστεύω επειδή το είπε κάποιος που θαυμάζω;»

Και κυρίως:

«Εγώ τι νιώθω μέσα σε όλο αυτό;»

Όχι τι θα έπρεπε να νιώθω. ΤΙ ΝΙΩΘΩ.

Υπάρχει μεγάλη διαφορά.

Ίσως δεν χρειάζεται να γίνουμε τόσο «σωστοί»

Κι αν υπάρχει κάτι που με έχει κουράσει μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια είναι η αίσθηση ότι ακόμη και στην πνευματικότητα υπάρχει ένας σωστός τρόπος να "είσαι".

Να έχεις λύσει τα τραύματά σου. Να μην θυμώνεις. Να συγχωρείς. Να μην κρίνεις. Να αναγνωρίζεις τα μαθήματά σου. Να έχεις υψηλή δόνηση. Να καταλαβαίνεις τα σημάδια. Και αν δεν τα καταφέρνεις, κάτι έχεις ακόμη να «δουλέψεις». Μα είμαστε άνθρωποι!

Θα θυμώσουμε. Θα φοβηθούμε. Θα μπερδευτούμε. Θα κάνουμε ένα βήμα μπροστά και κάποια στιγμή μπορεί να κάνουμε δύο πίσω. Θα πιστέψουμε κάτι στα 30 μας και στα 45 θα το κοιτάξουμε και θα πούμε «δεν το βλέπω πια έτσι».

Δεν ξέρω αν αυτό λέγεται αφύπνιση. Ξέρω όμως ότι λέγεται ζωή.

Και οι δάσκαλοι;

Εξακολουθώ να πιστεύω στους ανθρώπους που μπορούν να μας διδάξουν.

Έχω συναντήσει ανθρώπους από τους οποίους πήρα πολύτιμα πράγματα και είμαι ευγνώμων γι' αυτά.

Απλώς σήμερα τους βλέπω διαφορετικά.

Δεν θέλω κάποιον να μου πει ποια είναι η αλήθεια μου.

Θέλω, αν μπορεί, να με βοηθήσει να φτάσω λίγο πιο κοντά της.

Δεν θέλω να φύγω από κοντά του νιώθοντας ότι χωρίς εκείνον δεν ξέρω τι να κάνω.

Θέλω να φύγω ακούγοντας λίγο καθαρότερα εμένα.

Ίσως τελικά εκεί να φαίνεται και η αξία ενός πραγματικού δασκάλου.

Όχι στο πόσοι άνθρωποι τον χρειάζονται.

Αλλά στο πόσους βοήθησε κάποια στιγμή να MHN τον χρειάζονται.

Ακόμη μπερδεύομαι...

Δεν γράφω όλα αυτά επειδή έφτασα κάπου. Ακόμη ακούω κάτι και αναρωτιέμαι. Ακόμη επηρεάζομαι.

Ακόμη μπορεί να ενθουσιαστώ με μια ιδέα και μετά από λίγο καιρό να δω ότι τελικά δεν ήταν δική μου.

Η διαφορά είναι ότι σήμερα προσπαθώ να μη βιάζομαι τόσο να παραδώσω την εσωτερική μου πυξίδα.

Ακούω. Κρατάω ό,τι μου μιλάει. Αφήνω στην άκρη ό,τι δεν μου ταιριάζει. Και δίνω στον εαυτό μου το δικαίωμα να αλλάξει γνώμη. Ίσως αυτό να είναι τελικά η διάκριση.

Όχι να είσαι πάντα σίγουρος. Αλλά να μην εγκαταλείπεις τον εαυτό σου κάθε φορά που κάποιος άλλος ακούγεται πιο σίγουρος από εσένα. Και αν αυτή την περίοδο νιώθεις μπερδεμένος από όλα όσα ακούς, ίσως δεν χρειάζεσαι άλλη μία απάντηση.

 Ίσως χρειάζεσαι λίγη ησυχία ανάμεσα στις απαντήσεις.

Για να ακούσεις τι έχει να πει και η δική σου φωνή. Όχι επειδή γνωρίζει τα πάντα.

 Αλλά επειδή είναι η μόνη που θα περπατήσει μαζί σου ολόκληρη τη διαδρομή.

                                                                                                                                       @by.euphrosyne