Ο αγώνας της «νιότης»

 

Τι συμβαίνει πίσω από την αγωνία μας να μείνουμε νέοι;

Ας είμαστε ειλικρινείς.

Δεν είναι πάντα εύκολο να βλέπεις τον εαυτό σου να μεγαλώνει.

Μπορούμε να μιλάμε για αποδοχή. Να λέμε ότι κάθε ηλικία έχει τη δική της ομορφιά. Ότι οι ρυτίδες είναι τα σημάδια της ζωής μας. Όλα αυτά ακούγονται όμορφα. Μέχρι τη στιγμή που στεκόμαστε εμείς μπροστά στον καθρέφτη και βλέπουμε μια αλλαγή που δεν υπήρχε πριν.

Εκεί τα πράγματα γίνονται πιο προσωπικά.

Είμαι 48 ετών και πιστεύω πως η εσωτερική ειρήνη έρχεται όταν είμαστε καλά με τον εαυτό μας. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι εγώ είμαι πάντα καλά με όσα βλέπω πάνω μου.

Υπάρχουν φορές που κοιτάζομαι στον καθρέφτη και παρατηρώ τις ρυτίδες που έχουν γίνει πιο βαθιές. Την ελαστικότητα που έχει χαθεί. Τη φρεσκάδα που δεν είναι ίδια. Βλέπω τις άσπρες τρίχες που δεν προλαβαίνω, σχεδόν κάθε εβδομάδα πρέπει να βάψω ξανά τα μαλλιά μου. Και δεν μπορώ πια να γράψω ένα μήνυμα στο κινητό χωρίς να ψάξω πρώτα τα γυαλιά της πρεσβυωπίας μου.

Δεν είναι τραγωδία. Αλλά δεν είναι και τίποτα.

Είναι μικρές, καθημερινές υπενθυμίσεις ότι ο χρόνος περνά. Και ότι τώρα πια αρχίζει να φαίνεται.

Το δύσκολο δεν είναι μόνο ότι μεγαλώνω.

Είναι ότι μεγαλώνω σε μια εποχή όπου το να φαίνεσαι στην ηλικία σου αντιμετωπίζεται σχεδόν σαν να έχεις αμελήσει τον εαυτό σου.

Γύρω μου βλέπω γυναίκες συνομήλικες ή και μεγαλύτερες που δείχνουν μικρότερες. Και ενώ λέω ότι δεν θέλω να μπω σε αυτή τη διαδικασία, τελικά μπαίνω. Συγκρίνω. Παρατηρώ. Αναρωτιέμαι αν θα έπρεπε κι εγώ να κάνω κάτι περισσότερο.

Πριν από λίγες ημέρες πήγα σε μια δερματολόγο για έναν καθαρισμό. Πριν φύγω, πολύ ευγενικά, μου είπε ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε μια "ενυδάτωση" για τα χείλη και ίσως κάποιες θεραπείες για την περιοχή των ματιών.

Δεν ήταν αγενής. Δεν ένιωσα ότι προσπάθησε να με προσβάλει. Και ακριβώς εκεί βρίσκεται το θέμα.

Η πρόταση ακούστηκε εντελώς φυσιολογική. Σχεδόν αυτονόητη.

Μπήκα για να καθαρίσω το πρόσωπό μου και βγήκα έχοντας ανακαλύψει δύο καινούργια σημεία που ίσως «χρειάζονται» διόρθωση.

Το πρόσωπό μου δεν είχε αλλάξει μέσα σε εκείνη την ώρα. Άλλαξε όμως ο τρόπος που το κοίταζα.

Σκέφτηκα:

«Άρα φαίνεται και στους άλλους. Κάτι πρέπει να κάνω».

Και μετά ήρθε η άλλη σκέψη, η πιο σκληρή:

«Αν όλοι γύρω μου κάνουν κάτι κι εγώ όχι, μήπως τελικά μείνω πίσω;»

Αυτό είναι το σημείο στο οποίο η φροντίδα αρχίζει να μπερδεύεται με τον φόβο.

Ο φόβος δεν αφορά μόνο τις γυναίκες

Η αγωνία για το πέρασμα του χρόνου αφορά όλους τους ανθρώπους.

Και οι άνδρες φοβούνται τις αλλαγές στο πρόσωπο και στο σώμα τους. Την αραίωση των μαλλιών. Τη μειωμένη αντοχή. Την απώλεια της δύναμης, της ελκυστικότητας ή της αίσθησης ότι παραμένουν σημαντικοί και ανταγωνιστικοί. Απλώς πολλές φορές το εκφράζουν διαφορετικά ή δεν το παραδέχονται καθόλου.

Στις γυναίκες, όμως, το βάρος γίνεται συνήθως μεγαλύτερο. Γιατί για πάρα πολλά χρόνια η αξία μιας γυναίκας συνδέθηκε με τη νεότητα, την ομορφιά και το αν εξακολουθεί να είναι επιθυμητή.

Το μήνυμα είναι σαφές, ακόμη κι όταν δεν λέγεται δυνατά:

Να μεγαλώνεις, αλλά να μη φαίνεται.

Να έχεις εμπειρία, αλλά πρόσωπο νεότερης γυναίκας.

Να είσαι φυσική, αλλά χωρίς χαλάρωση, βαθιές γραμμές, γκρίζα μαλλιά ή κουρασμένα μάτια.

Και αν η ηλικία σου αρχίσει να φαίνεται, υπάρχει πάντα η υποψία ότι δεν προσπάθησες αρκετά. Ότι αφέθηκες.

Αυτή η πίεση δεν είναι πια κρυφή. Είναι παντού. Στις εικόνες που βλέπουμε, στα πρόσωπα που συγκρίνουμε, στις συμβουλές που δεν ζητήσαμε, στις θεραπείες που παρουσιάζονται σαν να είναι μέρος της βασικής μας περιποίησης.

Όταν το άγχος ξεκινά από τα είκοσι

Και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό.

Η αγωνία δεν αρχίζει πια στα σαράντα ή στα πενήντα. Βλέπουμε ανθρώπους στην δεκαετία των 20 να κάνουν τις πρώτες παρεμβάσεις, για να προλάβουν μια ρυτίδα που δεν έχει ακόμη εμφανιστεί.

Δεν το λέω για να κρίνω κανέναν. Θα ήταν πολύ εύκολο και πολύ άδικο.

Γιατί αυτά τα νέα παιδιά δεν δημιούργησαν μόνα τους αυτή την πίεση. Μεγαλώνουν μέσα σε έναν κόσμο που τους μαθαίνει ότι το πρόσωπο και το σώμα τους είναι μια εργασία που δεν τελειώνει ποτέ.

Πάντα υπάρχει κάτι να διορθωθεί. Κάτι να προληφθεί. Κάτι να γίνει λίγο πιο λείο, πιο σφιχτό, πιο συμμετρικό, πιο νέο.

Πότε προλαβαίνει ένας άνθρωπος να γνωρίσει το πρόσωπό του, όταν από τόσο μικρή ηλικία μαθαίνει να το διορθώνει;

Πότε θα δει πώς χαράζεται το γέλιο γύρω από τα μάτια του;

Πώς θα γνωρίσει την όψη που θα αποκτούσε καθώς ωριμάζει;

Μέσα στην προσπάθεια να μη δείξουμε ότι μεγαλώνουμε, κινδυνεύουμε να χάσουμε την ευκαιρία να δούμε πώς είμαστε όταν μεγαλώνουμε.

Και αυτή είναι μια απώλεια για την οποία δεν μιλάμε σχεδόν ποτέ.

Δεν φοβόμαστε μόνο τις ρυτίδες

Αν το σκεφτούμε πιο βαθιά, δεν είναι η ρυτίδα αυτή που μας τρομάζει.

Είναι όλα όσα πιστεύουμε ότι λέει για εμάς.

«Δεν θα με κοιτούν όπως παλιά».

«Δεν θα είμαι το ίδιο επιθυμητός».

«Θα αρχίσω να γίνομαι αόρατη».

«Οι επιλογές μου λιγοστεύουν».

«Δεν έχω πια όλο τον χρόνο μπροστά μου».

Αυτό, όμως, που αξίζει περισσότερο να φροντίσουμε δεν είναι να μη φαίνεται η ηλικία μας. 

Είναι να μπορούμε να ζούμε καλά μέσα σε αυτήν.

Να φροντίζουμε την υγεία μας. Να κινούμε το σώμα μας όσο μπορούμε. Να ξεκουραζόμαστε. Να το θρέφουμε. Να ακούμε όσα μας λέει. Να μην αμελούμε τις εξετάσεις μας. Να προστατεύουμε και την ψυχική μας υγεία. Να έχουμε ανθρώπους, ενδιαφέροντα και λόγους που μας σηκώνουν από το κρεβάτι το πρωί.

Όχι για να μοιάζουμε στα πενήντα σαν να είμαστε τριάντα πέντε.

Αλλά για να μπορούμε να ζήσουμε τα πενήντα μας. Και αργότερα τα εξήντα μας. Και, αν μας δοθεί, τα εβδομήντα μας.

Η νιότη δεν είναι μόνο μια λεία επιδερμίδα. Στο μυαλό μας έχει συνδεθεί με τις δυνατότητες. Με την αρχή. Με την αίσθηση ότι όλα μπορούν ακόμη να συμβούν.

Γι’ αυτό ο αποχωρισμός της δεν αφορά μόνο την εμφάνιση. Αγγίζει τον φόβο του τέλους. Τη λύπη για όσα δεν ζήσαμε. Όσα αναβάλαμε. Όσα πιστεύαμε ότι θα κάνουμε «κάποτε».

Κάποιες φορές δεν θέλουμε τόσο πολύ να ξαναγίνουμε νέοι.

Θέλουμε να ξαναβρούμε την αίσθηση ότι έχουμε χρόνο.

Δεν φταίνε οι αισθητικές παρεμβάσεις

Ας το ξεκαθαρίσουμε.

Αυτό δεν είναι ένα άρθρο εναντίον των αισθητικών θεραπειών. 

Δεν πιστεύω ότι όποιος κάνει μια παρέμβαση δεν αγαπά τον εαυτό του. 

Ούτε, όμως, ότι όποιος αφήνεται να μεγαλώσει φυσικά έχει λύσει όλα του τα θέματα.

Κι εγώ βάφω τα μαλλιά μου. Περιποιούμαι το πρόσωπό μου. Και μπορεί κάποια στιγμή να θελήσω να κάνω κάτι περισσότερο.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι τι κάνουμε.

Είναι γιατί νιώθουμε ότι πρέπει να το κάνουμε.

Το επιλέγω επειδή το θέλω ή επειδή πανικοβάλλομαι στην ιδέα ότι θα φαίνομαι μεγαλύτερος από τους άλλους;

Θέλω να αλλάξω κάτι που με ενοχλεί ή προσπαθώ να εξαφανίσω κάθε απόδειξη ότι ο χρόνος περνά;

Αν γύρω μου δεν υπήρχαν φίλτρα, συγκρίσεις και πρόσωπα χωρίς ηλικία, θα έβλεπα με τον ίδιο τρόπο το δικό μου πρόσωπο;

Η ελευθερία δεν βρίσκεται απαραίτητα στο να μην κάνουμε τίποτα. 

Βρίσκεται στο να γνωρίζουμε από πού ξεκινά η επιλογή μας.

Γιατί άλλο είναι να λες «το θέλω» και άλλο να ακούς μέσα σου «πρέπει».

Να μη μετατρέψουμε τη ζωή μας σε διαρκή διόρθωση.

Δεν έχω λύσει αυτό το θέμα μέσα μου.

Θα υπάρξουν ξανά ημέρες που θα κοιταχτώ και δεν θα μου αρέσει αυτό που βλέπω. Θα τραβήξω ίσως το δέρμα μου λίγο προς τα πίσω και θα αναρωτηθώ πώς θα ήμουν αν έκανα κάποια θεραπεία. Θα συγκριθώ. Θα επηρεαστώ.

Δεν θέλω όμως κάθε αλλαγή πάνω μου να γίνεται επείγον περιστατικό.

Δεν θέλω να περνά η ζωή μου με την αίσθηση ότι κάτι πρέπει συνεχώς να διορθώνω, για να δικαιούμαι να αισθάνομαι όμορφη, επιθυμητή και παρούσα.

Ο αγώνας να μείνουμε νέοι είναι ένας αγώνας που δεν μπορεί να κερδηθεί. Μπορούμε να καθυστερήσουμε κάποιες αλλαγές. Δεν μπορούμε να σταματήσουμε τον χρόνο. Πάντα θα εμφανίζεται κάτι καινούργιο που θα μας ζητούν (ή θα ζητάμε εμείς) να διορθώσουμε.

Και όσο πολεμάμε να μη φανεί η ηλικία μας, μπορεί να χάσουμε την ηλικία που ζούμε τώρα.

Να φτάσω στα εξηνταοχτώ μου, να κοιτάζω μια φωτογραφία μου στα σαράντα οκτώ και να αναρωτιέμαι:

«Γιατί τότε πίστευα ότι είχα ήδη γεράσει; Γιατί δεν έβλεπα πόσο νέα ήμουν ακόμη;»

Για μένα, εσωτερική ειρήνη δεν σημαίνει να κοιτάζομαι κάθε πρωί και να αγαπώ κάθε ρυτίδα μου. Αυτό θα ήταν άλλη μία απαίτηση που θα μου έδινε έξτρα άγχος. Και ειλικρινά, δεν το νιώθω.

Σημαίνει να μπορώ να βλέπω τον εαυτό μου να αλλάζει χωρίς να θεωρώ ότι κάτι πάει στραβά.

Δεν ξέρω αν θα συμφιλιωθώ ποτέ εντελώς με τον χρόνο. Ξέρω όμως ότι θέλω να γνωρίσω τον άνθρωπο που γίνομαι καθώς μεγαλώνω.

Δεν θέλω να παραιτηθώ από την ομορφιά.

Θέλω να πάψω να πιστεύω ότι η ομορφιά τελειώνει εκεί όπου αρχίζει να φαίνεται η ζωή.

Γιατί τελικά δεν χρειάζεται να κερδίσουμε τον χρόνο.

Χρειάζεται να μη χάσουμε τη ζωή μας προσπαθώντας να τον νικήσουμε.

@by.euphrosyne