Πότε θα μάθουμε επιτέλους να ακούμε;

Κάποτε, ένας δάσκαλος μου είπε κάτι που στην αρχή με ενόχλησε:

«Όταν μας μιλάνε είμαστε όλοι χαζοί και κουφοί».

Πολύ σύντομα κατάλαβα πόσο βαθιά αλήθεια έκρυβε.

Μου διηγήθηκε μια ιστορία. Την άκουσα ...ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα.

Και μετά άρχισε να με ρωτάει.
Οι απαντήσεις μου, όμως, δεν ήταν η ιστορία του.
Ήταν η δική μου εκδοχή της.

Είχα ακούσει… αλλά δεν είχα καταλάβει.
Είχα φιλτράρει τα λόγια του μέσα από τις δικές μου εμπειρίες, τις δικές μου πεποιθήσεις, τους δικούς μου φόβους.
Και τελικά, αντί να τον ακούσω, άκουσα τον εαυτό μου.

 Και τότε κατάλαβα τι πραγματικά εννοούσε.

Όχι ότι είμαστε όντως «κουφοί» ή «χαζοί».
Αλλά ότι πολύ συχνά, στην επικοινωνία, είναι σαν να μην ακούμε ποτέ πραγματικά…
και σαν να καταλαβαίνουμε κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που θέλανε να μας πούνε.

Γιατί η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι από εμάς δεν ακούμε πραγματικά.

Ακούμε για να απαντήσουμε.

Ακούμε για να επιβεβαιώσουμε αυτό που ήδη πιστεύουμε.
Ακούμε μέσα από το φίλτρο του «εγώ».

Και κάπως έτσι, οι λέξεις των άλλων παραμορφώνονται.
Γίνονται κάτι άλλο. Κάτι πιο οικείο, πιο «βολικό» για εμάς.

Πόσες φορές έχουμε παρεξηγηθεί γιατί νομίσαμε ότι κάποιος μας επιτέθηκε;
Πόσες φορές πήραμε κάτι προσωπικά, ενώ δεν ήταν;
Πόσες φορές θεωρήσαμε ότι «όλα γυρνάνε γύρω από εμάς»;

Η αλήθεια είναι πιο απλή  και ίσως λίγο άβολη:
Δεν είμαστε πάντα το κέντρο της ιστορίας των άλλων.

Κι όμως, το μυαλό μας βιάζεται να συνδέσει τα πάντα με εμάς.
Να βγάλει συμπεράσματα.
Να αμυνθεί.

Και εκεί χάνεται η ουσία.

Το να είσαι καλός ακροατής δεν είναι παθητικό.
Δεν σημαίνει απλώς να μένεις σιωπηλός μέχρι να έρθει η σειρά σου να μιλήσεις.

Σημαίνει να είσαι παρών.
Να ακούς χωρίς να ετοιμάζεις απάντηση.
Να αφήνεις χώρο ώστε ο άλλος να υπάρξει χωρίς να τον «διορθώνεις» μέσα σου.

Σημαίνει να έχεις την ταπεινότητα να σκεφτείς:
«Μήπως δεν κατάλαβα καλά;»

Και την ωριμότητα να ρωτήσεις:
«Αυτό εννοείς;»

Σημαίνει να αντέχεις να μην είσαι το επίκεντρο.
Να μην παίρνεις τα πάντα προσωπικά.
Να μην καθρεφτίζεις συνεχώς τη δική σου σκέψη πάνω στους άλλους.

Γιατί όταν ακούμε πραγματικά, συμβαίνει κάτι μαγικό:
Οι άνθρωποι νιώθουν ότι τους βλέπουμε.
Ότι τους σεβόμαστε.
Ότι έχουν χώρο να είναι αυτοί που είναι.

Και τότε, οι σχέσεις αλλάζουν.

Ίσως τελικά το ερώτημα δεν είναι «πότε θα μάθουμε να ακούμε».
Αλλά αν είμαστε έτοιμοι να αφήσουμε για λίγο τον εαυτό μας στην άκρη…
ώστε να ακούσουμε πραγματικά κάποιον άλλον.

@by.euphrosyne