Μην ψάχνεις το "τέλος" της θεραπείας.

 Όταν ακούμε τη λέξη "θεραπεία", ο νους μας συχνά πηγαίνει σε κάτι σωματικό. Μια ίαση, μια ιατρική βελτίωση, μια πάθηση που πέρασε. Όμως η θεραπεία είναι πολλά περισσότερα από αυτό. Είναι κάτι πιο ήσυχο, πιο προσωπικό κι όμως βαθιά μεταμορφωτικό.

Η θεραπεία είναι όταν σταματάς να είσαι θυμωμένος με τον εαυτό σου. Όταν αναγνωρίζεις το παιδικό σου τραύμα και αποφασίζεις να του φερθείς με αγάπη. Όταν συγχωρείς, όχι για να «ξεχάσεις», αλλά για να ελευθερωθείς. Όταν επιλέγεις να μην ακολουθήσεις πια τον ίδιο δρόμο που σε πλήγωνε.

Είναι όταν το παλιό σου βάρος γίνεται ελαφρύ. Όταν κάτι μέσα σου αλλάζει και το βλέμμα σου γλυκαίνει.

Κι αυτή η αλλαγή , όσο προσωπική κι αν είναι , δεν αφορά μόνο εσένα.

Γιατί κάθε φορά που θεραπεύεσαι, επηρεάζεις τον κόσμο γύρω σου. Η στάση σου, ο τρόπος που ακούς, που κατανοείς, που συμπονάς... έχει δύναμη. 

Πολλές φορές, όταν ξεκινάμε μια θεραπευτική διαδικασία είτε αυτή είναι ενεργειακή, ψυχοθεραπευτική, είτε πνευματική, κουβαλάμε μαζί μας μια βαθιά προσδοκία: να τελειώσει γρήγορα, να γίνει ανώδυνα και να μας οδηγήσει σε μια ζωή απόλυτης ηρεμίας. 

Φανταζόμαστε τη "θεραπεία" σαν ένα σημείο στο χρόνο όπου, επιτέλους, όλα θα μπουν στη θέση τους. Θα είμαστε ήρεμοι, πλήρεις, άτρωτοι στις δυσκολίες, θα περπατάμε πάνω στη ζωή με μια μόνιμη αίσθηση ζεν και σοφίας.

Αλλά δεν είναι έτσι.

Δεν μπορεί να είναι έτσι.

Η θεραπεία δεν είναι μια επιδιόρθωση. Δεν είναι ένα γυαλιστερό τελικό αποτέλεσμα.                          Δεν είναι ένα βίντεο δύο λεπτών στα social που τελειώνει με χαμόγελο και ένα "είσαι φως".                Είναι μια πορεία. Είναι ένας κύκλος. Είναι ζωή.

Ξεχνάμε συχνά πως ακόμα και τα πιο φωτεινά γεγονότα στη ζωή μας έχουν μέσα τους πόνο, απώλεια, αλλαγή. Ακόμα και η γέννηση ενός παιδιού. Μια νέα ζωή έρχεται στον κόσμο (τι πιο ιερό, τι πιο χαρμόσυνο) και όμως, για να φτάσουμε εκεί, χρειάζεται πρώτα η αγωνία της σύλληψης, μετά εννέα μήνες συνεχών αλλαγών, κόπωσης, προσαρμογής… και τέλος, πόνος. Ο ερχομός ενός παιδιού σηματοδοτεί και το τέλος μιας εποχής. Ένας παλιός εαυτός φεύγει για να γεννηθεί ένας καινούριος.

Έτσι είναι και η θεραπεία.

Δεν έρχεται χωρίς τον χρόνο της. Δεν έρχεται χωρίς κόστος.                                                                    Και δεν σημαίνει ποτέ "τέλος πόνου για πάντα".

Σκέφτομαι ότι ζούμε σε μια εποχή όπου η εικόνα κυριαρχεί. Βλέπουμε ανθρώπους να μιλούν με γαλήνιες φωνές για το φως, για την αποδοχή, για την εσωτερική ειρήνη. Και όλα φαίνονται απλά. Σαν να πρόκειται για μια συνταγή: κάνε αυτά τα βήματα και θα γίνεις καλά. Θα τα ξεπεράσεις όλα. Θα είσαι ευτυχισμένος.

Όμως η αλήθεια είναι πιο ανθρώπινη. Πιο ακατέργαστη. Πιο αληθινή.

Η θεραπεία είναι ένα ταξίδι. Δεν έχει έναν τελικό προορισμό, γιατί η ζωή δεν έχει έναν τελικό προορισμό εκτός από τον θάνατο. Και δεν είναι αυτός ο στόχος. Ο στόχος είναι να μάθεις να ταξιδεύεις, να αντέχεις, να μαλακώνεις, να καταλαβαίνεις. Να μην προσπερνάς τα σκοτεινά αλλά να τα κοιτάς στα μάτια. Να ξανασυστήνεσαι στον εαυτό σου κάθε φορά που αλλάζει. Και αυτό συμβαίνει ξανά και ξανά.

Η ζωή δεν σταματά να φέρνει προκλήσεις. Και εμείς δεν σταματάμε ποτέ να μαθαίνουμε, να πέφτουμε, να σηκωνόμαστε. Άλλοτε πιο ώριμοι. Άλλοτε πιο κουρασμένοι. Άλλοτε πιο σιωπηλοί. Όμως πάντα, αν είμαστε αληθινοί με τον εαυτό μας, πιο γνήσιοι.

Η θεραπεία λοιπόν, δεν είναι μια στιγμή. Είναι σχέση. Είναι σχέση με σένα, με τη σκιά σου, με το φως σου, με τη διαδρομή. Είναι μια καθημερινή υπενθύμιση πως αξίζεις να σε φροντίσεις. Και πως όλα όσα αισθάνεσαι ,ακόμα και τα πιο άβολα, είναι μέρος της αλήθειας σου.

Και η αλήθεια είναι πάντα πιο θεραπευτική από την τελειότητα.

Μην ψάχνεις το "τέλος" της θεραπείας.
Μάθε να περπατάς με αγάπη στο "κατά τη διάρκεια".