Τι είναι η (πνευματική) αφύπνιση;

 

Τι είναι η (πνευματική) αφύπνιση;

Και γιατί έρχεται συνήθως... με ταραχή;

Κάποια στιγμή στη ζωή μας κάτι μας τραντάζει. Μπορεί να είναι ένας χωρισμός. Μια ασθένεια. Η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου. Ένα "γιατί" που δεν έχει απάντηση.
Ή απλώς μια αίσθηση ότι όλα γύρω μας έχουν χάσει το νόημά τους ενώ εμείς συνεχίζουμε να παίζουμε τον ίδιο ρόλο, στην ίδια σκηνή, με τον ίδιο πόνο να μας ακολουθεί σαν σκιά.

Και τότε, αρχίζει κάτι που λέγεται πνευματική αφύπνιση.

Δηλαδή τι σημαίνει αυτό;

Αν το πούμε απλά, η αφύπνιση είναι η στιγμή (ή καλύτερα: η περίοδος) που αρχίζουμε να βλέπουμε αλλιώς τον εαυτό μας, τη ζωή, τον κόσμο.
Δεν πρόκειται για κάτι μυστικιστικό ή θεαματικό. Είναι περισσότερο μια εσωτερική μετακίνηση: από το “ζω στον αυτόματο πιλότο” στο “νιώθω ότι κάτι μέσα μου αλλάζει”.

Είναι όταν σταματάμε να πιστεύουμε όλα όσα μας έμαθαν και αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε:
 Ποιος είμαι στ’ αλήθεια;
 Τι αξίζει για μένα;
 Γιατί δεν είμαι χαρούμενος/η;
 Γιατί επαναλαμβάνονται τα ίδια μοτίβα στη ζωή μου;

Γιατί έρχεται μέσα από δύσκολες καταστάσεις;

Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι από εμάς δεν αλλάζουμε αν δεν πονέσουμε. Όχι επειδή δεν θέλουμε. Αλλά επειδή ο νους μας αγαπά την ασφάλεια, τη συνήθεια, το γνωστό ακόμα κι αν αυτό μας πληγώνει.

Σκέψου αυτό:
Ένα άτομο που βρίσκεται σε μια σχέση που δεν του κάνει καλό, συχνά επιμένει να μένει εκεί. Μέχρι που γίνεται κάτι  ένας έντονος καβγάς, μια προδοσία, ένα σοκ  που σπάει τη ρουτίνα και τον/την αναγκάζει να δει καθαρά.

Εκείνη τη στιγμή πονάει. Νιώθει ότι χάνει το έδαφος.
Και όμως… εκεί αρχίζει να ξυπνάει.
Για πρώτη φορά, βλέπει.

Γιατί δεν καταλαβαίνουμε ότι "ξυπνάμε";

Επειδή η αφύπνιση δεν μοιάζει με “φώτιση” στην αρχή.
Μοιάζει με σύγχυση. Με αμφιβολία. Με θλίψη.
Αρχίζεις να μην “ταιριάζεις” πια με ανθρώπους, σκέψεις ή καταστάσεις που παλιά θεωρούσες φυσιολογικά. Δεν βρίσκεις νόημα σε ό,τι πριν σε γέμιζε. Και δεν έχεις ακόμα κάτι καινούριο να σε στηρίξει.

Είναι σαν να βγαίνεις από ένα σπίτι που σε προστάτευε, αλλά σου έκοβε τον αέρα  και τώρα να στέκεσαι έξω στο κρύο.
Αυτό το μεταβατικό στάδιο πονάει.
Αλλά είναι ιερό.

Γιατί είναι η αρχή της Επιστροφής στον Εαυτό σου.

 Όταν αρχίζεις να ξυπνάς, αυτό που μπορείς να κάνεις είναι να μείνεις με ό,τι νιώθεις. Να μην το απορρίψεις επειδή σε ενοχλεί ή σε φοβίζει. Είναι σημαντικό να μιλήσεις  σε ανθρώπους που μπορούν να σε ακούσουν με κατανόηση, ή σε έναν θεραπευτή που εμπιστεύεσαι. Να αρχίσεις να φροντίζεις τον εαυτό σου, ακόμα κι αν δεν ξέρεις από πού να ξεκινήσεις. Η καλοσύνη προς εσένα είναι πάντα αρκετή σαν πρώτο βήμα. Το να κρατάς ένα ημερολόγιο μπορεί να γίνει σπουδαίο στήριγμα, καθώς σου επιτρέπει να δεις καθαρά τη διαδρομή σου. Και πάνω απ’ όλα, να θυμάσαι: δεν είσαι μόνος/η. 

Αυτός ο δρόμος μπορεί να μοιάζει μοναχικός, αλλά δεν είναι. Πολλοί περπατούν παράλληλα μαζί σου, ακόμα κι αν δεν τους βλέπεις ακόμη. Η αφύπνιση δεν είναι τιμωρία. Δεν είναι τυχαία. Είναι το κάλεσμα της ψυχής σου να θυμηθεί ποιος πραγματικά είσαι.

Όχι ποιος έμαθες να είσαι. Όχι ποιος προσποιείσαι για να ανήκεις.
Αλλά ποιος γεννήθηκες να είσαι.