Η αλήθεια για τις «μάγισσες»: δεν ήταν ποτέ αυτές που μας έλεγαν!

 

Από μικρή με γοήτευε το αόρατο, το μαγικό, το μεταφυσικό.
Δεν μου αρκούσε ποτέ η «επίσημη» εξήγηση για τον κόσμο. Ήθελα να ξέρω τι υπάρχει πίσω από αυτό που βλέπουμε, να ρωτάω «γιατί» μέχρι να βρω μια αλήθεια που να την νιώθω.

Θυμάμαι να κοιτάω τον ουρανό και να αναρωτιέμαι πού τελειώνει.
Να μαζεύω πέτρες που «κάτι μου έλεγαν».
Να παρατηρώ τις σκιές και να μη νιώθω ποτέ μόνη.

Η μητέρα μου με φώναζε «αλαφροΐσκιωτη» . Δεν ήξερα τι σημαίνει , αλλά έτσι όπως μου το έλεγε καταλάβαινα ότι δεν ήταν κάτι καλό. 
Ντρεπόμουν πολλά χρόνια γι' αυτά που σκεφτόμουν , γι' αυτά που αναρωτιόμουν, γι' αυτά που αμφισβητούσα αλλά και γι' αυτά που με ευχαριστούσαν. Φοβόμουν τη κριτική και την... "πυρά".

Όμως, αν και άργησα, πήρα μαζί μου τον χαρακτηρισμό της μαμάς μου σαν τίτλο τιμής.  

Γιατί σιγά σιγά κατάλαβα ότι αυτό το κομμάτι μου δεν ήταν τυχαίο.
Ήταν η πρώτη σπίθα της «μάγισσας» που κρύβουμε όλες μέσα μας…
Και κάπως έτσι, χρόνια μετά, βρέθηκα να γράφω για αυτή τη γυναίκα. Την γυναίκα-μάγισσα...

που δεν είναι η κακιά μάγισσα του παραμυθιού. Δεν κρατά σκουπόξυλο, ούτε ζει σε σκοτεινές καλύβες. Η γυναίκα-μάγισσα ζει ανάμεσά μας. Μπορεί να είναι η φίλη που σου πιάνει το χέρι την κατάλληλη στιγμή. Η γυναίκα που κοιτάζει σιωπηλά και νιώθεις πως σε διαβάζει. Η μητέρα που ξέρει τι νιώθεις πριν μιλήσεις. Είναι η  θεραπεύτρια, η δημιουργός...

Κουβαλά μέσα της μια παλιά σοφία, που δεν έμαθε από βιβλία αλλά από πληγές.

Ξέρει ότι ο πόνος είναι δάσκαλος και τον αφήνει να μιλήσει. Τον περπατά και τον μετατρέπει σε φως. Ξέρει ότι δεν είναι όλα πάντα φως. Ξέρει να στέκεται με υπομονή στα σκοτάδια της, μέχρι να βρει τον δρόμο της ξανά. Δεν τρέχει να ξεφύγει από τις σκιές. Τις αγκαλιάζει μέχρι να τις μεταμορφώσει.

Αγαπά τη γη και όλα όσα γεννά.
Μαζεύει βότανα, φτιάχνει γιατροσόφια που μυρίζουν παιδικές αναμνήσεις και ζεστά σπίτια. Βρίσκει τη χαρά της στη φύση, εκεί όπου ο αέρας καθαρίζει το μυαλό της και η γη γειώνει την καρδιά της. Δημιουργεί ιερούς χώρους όπου ο χρόνος σταματά. Ένα δωμάτιο με κεράκια, λουλούδια και ήχους που ηρεμούν ή απλά μια γωνιά στο σπίτι της που χωρά την ψυχή σου. Δεν φοβάται τη μοναξιά, τη θεωρεί σύμμαχο και τόπο όπου οι απαντήσεις εμφανίζονται.

Είναι αυτή που θα κάψει φασκόμηλο γιατί ένιωσε την αρνητική ενέργεια.
Αυτή που θα ανάψει ένα κερί για να ευλογήσει ένα νέο ξεκίνημα.
Αυτή που θα δει σημάδια εκεί που οι άλλοι δεν βλέπουν τίποτα και θα πάρει καθοδήγηση, που θα σταθεί κάτω από την πανσέληνο και θα κλείσει τα μάτια για να ευχαριστήσει.

Η μαγεία της δεν είναι θεαματική. Είναι λεπτή, σχεδόν αόρατη, κι όμως τη νιώθεις με όλες σου τις αισθήσεις.
Είναι στον τρόπο που σε κάνει να αναπνέεις πιο βαθιά, στον τρόπο που σου θυμίζει πως αξίζεις, ακόμα κι όταν το έχεις ξεχάσει. Είναι στη μυρωδιά του τσαγιού που σου φτιάχνει, στο βλέμμα που σου χαρίζει όταν λυγίζεις.

Στην καθημερινότητά της, η μαγεία είναι μια πράξη αγάπης. Ένα φαγητό μαγειρεμένο με μεράκι. Ένα λουλούδι που κόβει από τον κήπο για να το αφήσει στο τραπέζι. Μια λέξη που αλλάζει την ενέργεια μιας ολόκληρης μέρας.

Ως φίλη, είναι βράχος και καταφύγιο.
Ως σύντροφος, αγαπά με πάθος αλλά δεν θα προδώσει ποτέ τον εαυτό της.
Ως μητέρα, μεγαλώνει παιδιά που γνωρίζουν τι σημαίνει ελευθερία, αλήθεια και δύναμη.

Δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα.
Η παρουσία της είναι ήδη θεραπεία. Δεν ακολουθεί πρωτόκολλα, ακούει. Δεν «δουλεύει» πάνω σου, περπατά δίπλα σου. Δεν χρειάζεται να ψάξει τη λύση, γίνεται η γέφυρα που σε οδηγεί εκεί που δεν τολμάς να πας μόνος.

Η γυναίκα-μάγισσα δεν είναι απειλή. Είναι μνήμη.
Μνήμη ενός κόσμου όπου η ψυχή είχε αξία, όπου η φύση ήταν σύμμαχος και η αγάπη ήταν τρόπος ζωής.

Κι αν διαβάζοντας αυτά, νιώθεις κάτι να ξυπνά μέσα σου, ίσως δεν το φαντάζεσαι.
Ίσως η φλόγα σου να περιμένει να τη δεις. Γιατί όλες οι γυναίκες κουβαλάμε μέσα μας μια «μάγισσα».

Τη φλόγα εκείνη που ξέρει να θεραπεύει, να δημιουργεί, να βλέπει πίσω από το προφανές. Κάποιες την έχουν ήδη ξυπνήσει, κάποιες την έχουν κρύψει βαθιά για να προστατευτούν και κάποιες την αισθάνονται σαν αδιόρατη ανάσα που τις καλεί.

Αλλά η αληθινή δύναμη αυτής της φλόγας πολλαπλασιάζεται όταν οι γυναίκες ενώνονται. Όταν η μία αναγνωρίζει την άλλη, όχι σαν ανταγωνίστρια, αλλά σαν αδελφή. Όταν μοιράζονται γνώσεις, ιστορίες, τελετές, σιωπές και γέλια. Γιατί η μαγεία δεν είναι ποτέ ατομική υπόθεση. Ανθίζει μέσα σε κύκλους, μέσα σε κοινότητες, μέσα σε ενωμένα χέρια.

Κι όμως, μαζί με αυτή τη μαγεία, όλες κουβαλούμε και το «τραύμα της μάγισσας». Μια πληγή που δεν ξεκίνησε από εμάς, αλλά από αιώνες φόβου, καταπίεσης και δίωξης. Είναι το τραύμα των γυναικών που σιώπησαν για να μην καούν, που έκρυψαν τις γνώσεις τους για να μην κατηγορηθούν, που έμαθαν να μικραίνουν τον εαυτό τους για να χωρέσουν. Είναι η μνήμη του να ζεις σε έναν κόσμο που φοβάται τη δύναμή σου.

Αυτό το τραύμα μπορεί να μεταμορφωθεί μόνο όταν το δούμε, το μιλήσουμε και το θεραπεύσουμε μαζί. Όταν μία γυναίκα θυμάται ποια είναι, δεν θεραπεύει μόνο τον εαυτό της, ανοίγει δρόμο και για τις άλλες. Και κάθε φορά που μία από εμάς ξαναβρίσκει τη φωνή της, ξαναφτιάχνει τη γέφυρα για όλες μας.

Και τότε η μαγεία επιστρέφει στον κόσμο, όχι σαν παραμύθι, αλλά σαν καθημερινή πράξη ελευθερίας.

"Δεν γεννήθηκες για να περνάς απαρατήρητη. 

Δεν γεννήθηκες για να κρύβεις τη φλόγα σου. 

Υπάρχει κάτι μέσα σου που ξέρεις πως είναι αρχαίο, δυνατό και αληθινό. 

Μπορεί να μην το ονομάζεις «μαγεία», αλλά το νιώθεις.

 Και τώρα ήρθε η στιγμή να το θυμηθείς."