Κι αν ο Φόβος Είναι το Μόνο που με Κρατάει Πίσω;

 

Ο φόβος είναι μια σκιά που όλοι κουβαλάμε. Είναι εκεί όταν παίρνουμε τις πρώτες μας ανάσες σε αυτόν τον κόσμο, όταν οι φωνές των μεγάλων προσπαθούν να μας προφυλάξουν: «Μην τρέχεις, θα πέσεις», «Μην μιλάς, θα σε παρεξηγήσουν», «Πρόσεχε, ο κόσμος είναι επικίνδυνος». Αυτές οι φράσεις, ίσως βγαλμένες από αγάπη, έγιναν κομμάτι μας. Και κάπως έτσι, μεγαλώνουμε με τη σκιά του φόβου να μας ακολουθεί.

Δεν είναι μόνο οι παιδικές μας μνήμες. Είναι και οι καθημερινές ειδήσεις, οι τόσες πολλές πληροφορίες αλλά και οι εικόνες. Οι απαιτήσεις της κοινωνίας, τα "πρέπει" και τα "μη" που μας υπενθυμίζουν ότι κάπου εκεί έξω καραδοκεί ο κίνδυνος. Ζούμε σφιγμένοι, κλεισμένοι σε έναν κύκλο που χτίσαμε για να προστατευτούμε. Και κάθε φορά που νιώθουμε έτοιμοι να κάνουμε το βήμα προς τα έξω, η σκιά του φόβου είναι εκεί για να μας τραβήξει πίσω.

Θα μοιραστώ κάτι μαζί σας. Ξέρω πόσο δύσκολο είναι να αντιμετωπίσει κανείς αυτόν τον φόβο. Είμαι κι εγώ ένας άνθρωπος που για χρόνια τον κουβαλούσα. Με περιόριζα, απέφευγα ευκαιρίες, έμενα σε καταστάσεις που δεν μου ταίριαζαν, γιατί φοβόμουν την αλλαγή. Φοβόμουν την αποτυχία, το άγνωστο, τη γνώμη των άλλων. Ήταν εξουθενωτικό. Ήθελε δουλειά, ακόμα θέλει. Πάντα θα θέλει κατά τη γνώμη μου. Δεν είναι ένα χάπι που το παίρνεις και τελειώνει από τη μια μέρα στην άλλη. Απλά μαθαίνεις σιγά σιγά να δοκιμάζεις και να τολμάς.

Η  αλλαγή ξεκίνησε όταν συνειδητοποίησα κάτι απλό αλλά βαθύ: Δεν έχουμε ποτέ τον απόλυτο έλεγχο στο τι θα συμβεί. Η ζωή έχει τον δικό της ρυθμό και τη δική της ροή, και πολλές φορές οι φόβοι μας δεν μπορούν να την αλλάξουν. Ακόμα και να προσπαθούμε να προβλέψουμε τα πάντα, το άγνωστο πάντα θα υπάρχει, κι αυτό είναι μέρος του μεγαλείου της ζωής. 

Σταμάτησα, λοιπόν, να τον αποφεύγω και αποφάσισα να τον κοιτάξω κατάματα. Να τον αποδεχτώ. Να μιλήσω γι'αυτόν χωρίς να το θεωρώ ντροπή.  Να ζητήσω βοήθεια από θεραπευτές ή να τον ξορκίσω συζητώντας το με τους δικούς μου ανθρώπους χωρίς να ανησυχώ για το κράξιμο ή τη πίεση που θα μου ασκηθεί.                                                                                                                                                                                  Να πω ελεύθερα: "Ναι, φοβάμαι οτι κάτι θα πάθω! Ναι, φοβάμαι, ότι κάποιος δικός μου θα πάθει κάτι κακό!Ναι, φοβάμαι να παραιτηθώ από τη δουλειά μου! Ναι, φοβάμαι να πάω εκείνο τα ταξίδι! Ναι, φοβάμαι να κάνω δική μου δουλειά! Ναι, φοβάμαι να οδηγήσω το αυτοκίνητο! Ναι, φοβάμαι να χωρίσω! Ναι, φοβάμαι να αφήσω το παιδί μου σε άλλα χέρια! Ναι, φοβάμαι να τολμήσω!" Και άλλα τέτοια που όταν άρχισα να τα μοιράζομαι βρήκα κι άλλους που είχαμε τις ίδιες ανησυχίες και κάπως έτσι ξεκινήσαμε να να "αγκαλιάζουμε" τον φόβο.

Αυτό που έμαθα είναι ότι ο φόβος δεν είναι ο εχθρός μας. Είναι ένας μηχανισμός που μας προστατεύει. Και αυτή η σκιά που κουβαλάμε υπάρχει για να μας υπενθυμίζει πως είμαστε άνθρωποι, τρωτοί αλλά και δυνατοί. Όσο περισσότερο την αγνοούμε, τόσο μεγαλώνει. Όμως, όταν την αποδεχτούμε, χάνει τη δύναμή της. Δεν έγινε εύκολα. Χρειάστηκε χρόνος, υπομονή, αλλά και ένα βήμα τη φορά. 

Και κάπως έτσι άρχισα να τον αντιμετωπίζω:

Τον ονόμασα: Έγραψα σε ένα χαρτί όλα όσα φοβόμουν. Με αυτόν τον τρόπο, έπαψαν να είναι ένας αφηρημένος τρόμος και έγιναν συγκεκριμένα θέματα που μπορούσα να επεξεργαστώ.

Του μίλησα: Αντί να τον αποφεύγω, άρχισα να τον παρατηρώ. Τι μου λέει κάθε φορά που εμφανίζεται; Τι προσπαθεί να προστατέψει;

Έκανα μικρά βήματα: Δεν χρειάζεται να κατακτήσουμε τον κόσμο από τη μία μέρα στην άλλη. Κάθε μικρή νίκη με έφερε πιο κοντά στην ελευθερία.

Εστίασα στο παρόν: Κατάλαβα ότι οι περισσότεροι φόβοι μας δεν είναι πραγματικοί. Ο φόβος συχνά τροφοδοτείται από σενάρια για το μέλλον.  Όταν μένουμε στο εδώ και τώρα, ο φόβος χάνει τη δύναμή του.

Αποσυνδέθηκα από πηγές "τρομοκρατίας". Σταμάτησα να βλέπω δραματικά βιντεάκια στα σόσιαλ, έκλεισα τηλεόραση , ξε-ακολούθησα τρομολάγνους που μιλάνε για κακοποιήσεις, αρρώστιες και θανατικά....Άρχισα να ακούω περισσότερο μουσική και να χορεύω στο σαλόνι μου, να πηγαίνω για περπάτημα, να διαβάζω...και ό,τι άλλο με ευχαριστούσε και το είχα ξεχάσει.

Εμπιστεύτηκα τη ζωή (ακόμα δακρύζω όταν το λέω αυτό! ήταν ίσως η μεγαλύτερη μου κατάκτηση μέχρι σήμερα): Και αυτό ήταν ίσως το πιο δύσκολο. Έπρεπε να αποδεχτώ ότι δεν μπορώ να ελέγξω τα πάντα.  Η ζωή έχει τη δική της σοφία, κι εμείς το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να προχωράμε με εμπιστοσύνη.

Σε σένα, που έφτασες μέχρι εδώ και με διαβάζεις ακόμα, θέλω να σου πω οτι ξέρω πως δεν είναι εύκολο. Ο φόβος δεν εξαφανίζεται. Όμως, μπορείς να μάθεις να ζεις μαζί του, χωρίς να τον αφήνεις να σε ορίζει. Κάθε φορά που τον κοιτάς κατάματα, τον κάνεις μικρότερο. Και κάθε φορά που κάνεις ένα βήμα μπροστά, νιώθεις πιο ελεύθερος.

Η αποδοχή της σκιάς μας δεν είναι αδυναμία. Είναι δύναμη.