Εσύ; έχεις τοξικούς ανθρώπους στη ζωή σου;

 Όλοι έχουμε βρεθεί κάποια στιγμή σε μια κατάσταση όπου γνωρίζουμε, βαθιά μέσα μας, ότι ένας άνθρωπος στη ζωή μας δεν μας κάνει καλό. Είναι εκείνη η φωνή που ψιθυρίζει ή κάποιες φορές φωνάζει ότι κάτι δεν πάει καλά. Αυτή η σχέση μάς κουράζει, μας φθείρει, μας γεμίζει με ερωτηματικά και θλίψη. Και όμως, εμείς επιμένουμε. Κρατάμε αυτούς τους ανθρώπους στη ζωή μας, λες και είμαστε δεμένοι με μια αόρατη αλυσίδα. Γιατί το κάνουμε αυτό;

Συχνά μπερδεύουμε την εξάρτηση με την αγάπη και τον έρωτα. Φοβόμαστε τη μοναξιά, τη δυσκολία να αντιμετωπίσουμε τον πόνο της απώλειας ή την ανάγκη να αντικρίσουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη και να αναρωτηθούμε: "Γιατί επιτρέπω αυτό το πράγμα να συνεχίζεται;"

Η αλήθεια είναι ότι η "τοξικότητα" δεν έρχεται μόνο από τον άλλο. Έρχεται και από τη δική μας άρνηση να την απομακρύνουμε. Εμείς της δίνουμε χώρο να αναπτυχθεί, επειδή πιστεύουμε  ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον άλλον, ότι τα πράγματα θα βελτιωθούν, ή, το χειρότερο, ότι αξίζουμε αυτό που ζούμε.

Ανθρώπους που μας πληγώνουν, που μας κάνουν να νιώθουμε ανεπαρκείς ή που απορροφούν την ενέργειά μας σαν μαύρη τρύπα, τους κρατάμε συχνά επειδή κάποτε μας έκαναν να νιώσουμε κάτι όμορφο. Έχουμε κολλήσει  στο παρελθόν, προσδοκώντας μια επιστροφή σε εκείνες τις καλές στιγμές. Όμως, τι γίνεται όταν αυτές οι καλές στιγμές είναι πια μονάχα σκιές;

Το Δύσκολο Βήμα της Απόφασης...

Το να αφήσουμε κάποιον δεν είναι δείγμα αδυναμίας αλλά δύναμης. Το να πεις "φτάνει" είναι ένα από τα πιο γενναία πράγματα που μπορείς να κάνεις για τον εαυτό σου.
Όταν τελικά πάρεις την απόφαση να απομακρύνεις έναν τέτοιο άνθρωπο ή κατάσταση από τη ζωή σου, το πρώτο διάστημα μπορεί να μοιάζει δύσκολο, σχεδόν αβάσταχτο. Είναι φυσιολογικό να πονάς. Άλλωστε, εγκαταλείπεις κάτι που ήταν μέρος της καθημερινότητάς σου. Από τη στιγμή που θα το καταφέρεις μία φορά, κάτι μέσα σου θα αλλάξει για πάντα. Είναι σαν να εκπαιδεύεις τον εαυτό σου να αναγνωρίζει τι αξίζει και τι όχι. Δύσκολα θα επιτρέψεις ξανά να μπει στη ζωή σου κάτι που σε φθείρει. Αυτό σημαίνει ότι μεταμορφώνεσαι. 

Αν έπρεπε να μοιραστώ κάτι προσωπικό, θα ήταν αυτό: Έχω ζήσει τέτοιες καταστάσεις. Καταστάσεις  που με έκαναν να αμφιβάλλω για τον εαυτό μου, που μου έκλεψαν τη χαρά και την ενέργεια. Θυμάμαι τον φόβο που ένιωθα στη σκέψη της απομάκρυνσης, μέχρι και το άγχος που είχα οτι θα το μετανιώσω και μετά δεν θα μπορώ να το πάρω πίσω! Πίστευα πως θα ακολουθήσει το απόλυτο κενό χωρίς αυτή την αδρεναλίνη στη ζωή μου. Άλλοι αυτό το κενό το ονομάζουν μοναξιά. Όμως, όταν τελικά βρήκα το θάρρος να κλείσω την πόρτα, έμαθα κάτι πολύτιμο: το κενό δεν είναι τόσο τρομακτικό όσο η παρουσία κάποιου που σε πονά.

Η ευτυχία σου δεν εξαρτάται από το αν θα αλλάξει ο άλλος, αλλά από το αν εσύ θα επιλέξεις να βάλεις όρια.  Να θυμάσαι: Το να αφήσεις έναν λάθος άνθρωπο πίσω δεν σημαίνει ότι διαγράφεις το παρελθόν. Σημαίνει ότι επιλέγεις να προχωρήσεις μπροστά. Δεν χρειάζεται να υπάρχει θυμός ή εκδίκηση  μόνο μια ήρεμη, σταθερή απόφαση να διεκδικήσεις την ευτυχία σου. 

Και όσο δύσκολο κι αν είναι να αντιμετωπίσουμε τέτοιες καταστάσεις (που είναι), όσο πόνο κι αν νιώθουμε και όσο χρόνο κι αν μας πάρει να επουλώσουμε τη "πληγή" μας, υπάρχει πάντα ένας φωτεινός τρόπος να τις δούμε. Οι άνθρωποι που μας πλήγωσαν, οι σχέσεις που μας απογοήτευσαν, ακόμα και οι στιγμές που νιώσαμε ότι χάσαμε τον εαυτό μας, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ευκαιρίες αυτογνωσίας. Μέσα από τον πόνο και τη δοκιμασία, μαθαίνουμε ποιοι πραγματικά είμαστε, τι χρειαζόμαστε, και το σημαντικότερο  τι αξίζουμε. Και ίσως τελικά αυτοί οι "λάθος" άνθρωποι  να μας δείχνουν τον δρόμο για τη δική μας μεταμόρφωση.

Το ότι κουβαλάμε μέσα μας "σπασμένα" κομμάτια δεν σημαίνει ότι θα παραμείνουν για πάντα έτσι. Ούτε ότι πρέπει να περιμένουμε κάποιον άλλον να μας τα "κολλήσει". Η θεραπεία ξεκινά από εμάς, από την απόφαση να φροντίσουμε τα τραύματά μας με αγάπη, υπομονή και αυτοσεβασμό.

Και ίσως, αν κοιτάξουμε πίσω, να καταφέρουμε να θυμόμαστε αυτούς τους ανθρώπους  ακόμα και τους πιο "τοξικούς"  με αγάπη. Όχι επειδή εγκρίνουμε τη συμπεριφορά τους, αλλά επειδή μας έδειξαν τι ΔΕΝ θέλουμε στη ζωή μας. 

Η ευγνωμοσύνη για τα μαθήματα που πήραμε είναι η τελική πράξη απελευθέρωσης.

Είναι το κλειδί για να βρούμε την ειρήνη μέσα μας. Με αυτήν, συμφιλιωνόμαστε με τον εαυτό μας και  αφήνουμε πίσω μας το παρελθόν χωρίς βάρη και πίκρα. Μόνο αγάπη για τον εαυτό μας και εμπιστοσύνη σε όσα όμορφα μας περιμένουν.

Ίσως να μην χρειάζεται να  περιμένεις τον ιδανικό χρόνο ή τη σωστή στιγμή. Κάθε μέρα που παραμένεις σε μια κατάσταση που σε πληγώνει είναι μια μέρα που στερείς από τον εαυτό σου την ηρεμία που αξίζεις. Τόλμησέ το...!