Θυμήσου: Η Πνευματικότητα δεν είναι αγώνας δρόμου!

 

Θυμάμαι για αρκετά χρόνια τον εαυτό μου να πιέζεται κάθε φορά που διάβαζα ένα άρθρο, ένα ποστ ή έβλεπα ένα βίντεο. Έτρεχα σε ομάδες αυτογνωσίας, αγόραζα το ένα βιβλίο πίσω από το άλλο, κρατούσα σημειώσεις για να μη τα ξεχάσω, αγόραζα σεμινάρια και workbooks από επαγγελματίες που έβρισκα στο ίντερνετ...Φυσικά και όλες αυτές οι γνώσεις βοηθάνε, κυρίως όταν γίνονται με επίγνωση και ηρεμία, αλλά  τότε όλα μου έμοιαζαν με μια λίστα υποχρεώσεων που έπρεπε να ολοκληρώσω άμεσα. Ήθελα να τα κάνω όλα: να διαβάσω δέκα σελίδες την ημέρα, να κάνω είκοσι λεπτά διαλογισμό, να πιω οκτώ με δέκα ποτήρια νερό, να "σκέφτομαι θετικά!", να γράψω στο ημερολόγιό μου, να λέω καθημερινές δηλώσεις, να μην ξεχάσω να αναπνέω σωστά… Η λίστα δεν τελείωνε ποτέ.

Αυτή η προσπάθεια να εφαρμόσω όσα άκουγα, έβλεπα και διάβαζα, κατέληγε πάντα στο ίδιο αποτέλεσμα: ένα χάος. Κι αυτό το χάος με βύθιζε ακόμα περισσότερο στην απογοήτευση. Ένιωθα πως δεν τα καταφέρνω.

Αναρωτιόμουν πότε θα γίνω κι εγώ σαν όλους αυτούς που βλέπω σαν "γκουρού"? Ανθρώπους που μοιάζουν να έχουν βρει το μυστικό της ευτυχίας. Ανθρώπους που είναι σαν να έχουν κατακτήσει μια μυστική γνώση που εγώ δεν είχα. Και η σκέψη αυτή με γέμιζε άγχος. Πίστευα ότι για να φτάσω "εκεί", έπρεπε να κάνω τα πάντα και μάλιστα γρήγορα. Έβαζα χρονικό όριο στον εαυτό μου, λες και υπήρχε μια αόρατη προθεσμία.

Αυτό που δεν συνειδητοποιούσα τότε είναι πως η ζωή δεν είναι αγώνας δρόμου. Δεν υπάρχουν μετάλλια για το ποιος θα ολοκληρώσει πρώτος τις "πνευματικές του υποχρεώσεις". Η προσωπική εξέλιξη δεν έχει ημερομηνία λήξης.

Σιγά-σιγά, έμαθα να σταματάω. Να αναπνέω. Να επιτρέπω στον εαυτό μου να κάνει ένα πράγμα τη φορά, χωρίς πίεση. Έμαθα ότι δεν χρειάζεται να πιέζω τον χρόνο για να προλάβω. Ο χρόνος είναι φίλος μας, όχι εχθρός. Και, το σημαντικότερο, έμαθα ότι όλοι έχουμε τον δικό μας ρυθμό.

Κάποιοι βρίσκουν την ισορροπία τους νωρίς, άλλοι αργότερα. Η αλήθεια είναι πως δεν έχει σημασία το πότε, αρκεί να συμβαίνει τη σωστή στιγμή για εμάς.

Αν νιώθεις κι εσύ πιεσμένος από τη λίστα με όλα όσα "πρέπει" να κάνεις, το μόνο που σε προσκαλώ να κάνεις είναι ένα βήμα πίσω. Ρώτα τον εαυτό σου: "Τι με βοηθάει πραγματικά αυτή τη στιγμή;". Ίσως είναι απλά να κάτσεις και να απολαύσεις λίγη ησυχία. Ίσως είναι να κάνεις μια μικρή βόλτα χωρίς σκοπό.

Η ζωή δεν χρειάζεται να είναι γεμάτη στόχους και υποχρεώσεις. Ό,τι είναι να έρθει, θα έρθει. Όχι επειδή το πιέσαμε, αλλά επειδή είμαστε έτοιμοι να το δεχτούμε.

Θυμήσου: έχεις όλο τον χρόνο που χρειάζεσαι. Εσύ καθορίζεις τον ρυθμό σου. Κι αυτό είναι αρκετό.